ادامه آسیب شناسی مهدویت

2- نشان دادن چهره‌اي خشن از امام عصر عليه‌السّلام

برخي از افراد به علت نداشتن نگاه جامع به دين و بدون بررسي دقيق روايات و سند آن‌ها، به شنيده‌ها اکتفا کرده و چهره‌اي خشن از امام عصر عليه‌السّلام ارائه مي‌دهند. در حالي‌که بايد مهر و قهر در کنار هم مطرح شوند و در چهره‌اي که از ظهور و حکومت حضرت و شخصيت بي‌مانند آن امام عليه‌السّلام ترسيم مي‌گردد، مهر و قهر در کنار هم بيايند. چون تنها از قهر سخن گفتن و مهر را از ياد بردن، امام را در ذهن برخي افراد، خشونت‌ طلب معرفي مي‌کند.

درباره‌ي مهر حضرت سخن بسيار مي‌توان گفت؛ چه رواياتي که مهر امامان را به طور عموم بازگو مي‌کند و چه رواياتي که در ارتباط با مهر امام مهدي عليه‌السّلام به طور خاص رسيده است. امامان عليهم‌السّلام طبق فرموده‌ي خودشان جلوه‌ي رحمت واسعه‌ي الله هستند. امام رضا عليه‌السّلام در اين‌باره فرموده‌اند:

«الإمام الانيسُ الرَّفيقُ و الوالِد الشَّفِيق و الأخُ الشّفِيق و الأمّ البرّة بِالوالِد الصَّغِير و مَفزَعِ العباد فِي الدَّاهِيَةِ الناد»؛ «امام همدمي سازگار، پدري مهربان، برادري تني، مادري خوش ‌رفتار با کودک خردسال و پناه مردم در پيش ‌آمدها و کارهاي بزرگ است.»

همچنين امام عليه‌السّلام به يکي از يارانشان مي‌فرمايند:

«يا ابا ابراهيم هو المفرّج لِلکَرب عَن شيعته بعد ظَنّـِکَ شَديد و بلاءٍ طويلٍ و جور فطوبي لمن أدرک ذلک الزمان»؛ «اي ابا ابراهيم! حضرت مهدي عليه‌السّلام رنج و غم شيعه را پس از يک دوره‌ي سخت و بلايي طولاني و سستي دراز مي‌زدايد و گشايش مي‌آفريند. خوشا آنان که آن زمان را درک کنند ... .»

مهرباني امام، همچون مهر خداوند کريم حکيمانه است، بدين معنا که قهر او نيز جلوه‌ ای از محبت اوست. چون قهر او بر دشمناني خواهد بود که با توجه به هدايت و معجزات آن حضرت، باز هم به او کفر ورزيده و حکومت عدلش را گردن نمي‌گذارند و در زمين فساد مي‌کنند و اين يعني خارها را از سر راه انسان و انسانيت برداشتن، يعني مهر در چهره‌ي قهر.

در ضمن گروهي ديگر امام را شخصيتي تصور کرده‌اند که گويا دست به هيچ مبارزه و جهادي نمي‌زند و همه‌ي امور را با معجزه حل مي‌کند، که اين تفکر نيز نادرست است؛ چرا که با هر دوي اين مهر و قهر است که مبناي حکومت امام پا مي‌گيرد و زمينه‌هاي عدالت‌گستري فراهم مي‌آيد.

ادامه دارد

«هر عمامه به سری که از رهبر معظم انقلاب فاصله بگیرد لعنت خدا بر او باد. همه باید مطیع رهبر باشند . امام یکی ،نایب امام هم یکی ، دیگری هیچ حق تقدم ندارد.... ناله مرا به گوش همه عمامه به سر های ایران برسانید ، هرکه می خواهی باش ، خودت را مجتهد می دانی ، مقدمات خوان می دانی ، بر تو واجب است امروز تبعیت از رهبری ، تو حق نداری مقابل رهبر حرفی بزنی ... مواظب باشید گرگ ها شما را از رهبر الهی جدا نکنند ، شما را گروه گروه نکنند ، شما را طعمه خودشان قرار ندهند. وسیله پیشرفت دشمن نشوید. شما الان در جبهه جنگید ، در جبهه جنگ دینی هستید ...»

حال همه آخوند ها و همه عمامه به سر ها باید مواظب باشند که گذشت 30 سال از انقلاب اسلامی آنها را از آرمان های شهدا و انقلاب اسلامی دور نسازد.

نام و القاب

نام آن حضرت «محمّد» همان نام جدّ بزرگوارشان رسول الله صلّي‌الله‌عليه‌وآله‌سلّم است. و تمامي مورّخان و محدّثان معتقدند که پيامبر صلّي‌الله‌عليه‌وآله‌سلّم خود اين نام را بر ايشان نهاده بودند.

القاب آن حضرت بسيار است، از جمله:

مهدی ، قائم ، بقيه الله ، منتقم ، منصور ، منتظَر ، حجه الله و ....

میلاد

دوازدهمين امام شيعيان، فرزند امام حسن عسکري عليه‌السّلام در سپيده دم جمعه‌ي نيمه­ي شعبان سال 255 ﻫ . ق در «سامرا» چشم به جهان گشودند.

اصل ولادت امام مهدي عليه‌السّلام جزء مسلّمات تاريخ است و بجز ائمه، عالمان، مورّخان و محدّثان شيعه، بسياري از مورّخان و محدّثان اهل سنّت نيز بدان تصريح کرده­اند؛ در برخي کتاب­هاي پژوهشي بيش از 65 تن از اين عالمان و نام کتابهاي آنان آمده است.

مادر

مادر بزرگوار ايشان، بانويي شايسته به نام «نرجس» عليهاالسلام است که به نام­هاي ديگري چون سوسن، صيقل، مليکه نيز ناميده شده است. مادر بزرگوار امام زمان عليه‌السّلام، از طرف پدر دختر «يشوعا» فرزند امپراطور روم شرقي و از طرف مادر، نوه­ي شمعون، وصي بلافصل حضرت مسيح عليه‌السّلام است.

سيرت امام

1- زهد: امام صادق عليه‌السّلام در این باره مي­فرمايند:

«ما لِباسُهُ إلاّ الغَليظ و لاطَعامُهُ إلاّ الجَشِب»؛ «به خدا سوگند، لباس مهدي عليه‌السّلام جز پوشاکي درشت و خوراک او جز غذايي ساده نيست.»

2- تقوا: امام رضا عليه‌السّلام در اين‌باره مي­فرمايند:

«يَکون ... أتقَی النّاسِ»؛ «او پرهيزگارترين مردم است.»

3- عبادت: امام کاظم عليه‌السّلام مي­فرمايند:

«يَعتادَهُ مَعَ سَمرَتِه صَفرَةً مِن سَهرِالليلِ، بأبي مَن ليلةٍ يَرعَی النُّجومَ ساجداً و راکعاً»؛ «مهدي عليه‌السّلام بر اثر تهجّد و شب زنده‌داري، رنگش به زردي متمايل است، پدرم فداي کسي باد که شب­ها در حال سجده و رکوع، طلوع و غروب ستارگان را نظاره ميکند.»

4- عدالت: يکي از سلام‌هايي که در زيارت صاحب الامر به امام مي­دهيم اين است:

«السّلامُ عَليکَ يا عَدلَ المُشتَهَر»؛ «سلام بر تو اي عدل شناخته شده و مشهور.»

امام باقر عليه‌السّلام مي­فرمايند:

«يَعدِلُ فِي خَلقِ الرَّحمانِ، البِّر مِنهُم و الفاجِر»؛ «با بندگان خدا ، چه نيکوکار و چه بدکار عدالت مي­ورزد.»

5- سخاوت: امام صادق عليه‌السّلام مي­فرمايند:

«المهدي سمحٌ بِالمالِ»؛ «مهدي عليه‌السّلام بخشنده­اي است که مال را به وفور مي‌بخشد.»

6- خشوع: امام رضا عليه‌السّلام در اين‌باره مي­فرمايند:

«خاشِعُ للهِ کَخُشوعِ النَّسرِ لِجِناحِه»؛ «مهدي عليه‌السّلام در برابر خداوند فروتن است، همچون عقاب در برابر بالش.»

7- موضع­گيري در برابر بدعت­ها: «لايَدَعُ بِدعَةً إلاّ أزالها»؛ «بدعتي نمي‌ماند جز آن که آن را از بين برد.»

8- صبر و بردباري: امام صادق عليه‌السّلام مي­فرمايند:

«عَلَيه کمالُ موسَی و بهاءِ عيسَی و صبر أيوب»؛ «او داراي کمال موسي، شکوه عيسي و شکيبايي ايوب است.»

آن حضرت سرآمد همه­ در علم و دانش و وجود نازنينشان چشمه‌سار برکت و پاکي است. ايشان اهل قيام و جهادند. رهبر جهاني انقلابي بزرگ، منجي نهايي و مصلح موعود بشريت است. به هنگام ظهور بر کعبه تکيه زده، پرچم پيامبر صلّي‌الله‌عليه‌وآله‌سلّم را در دست گرفته و با قيام خود، دين خدا را زنده و احکام خداوند را در سراسر گيتي جاري مي­کند. جهان را پر از عدل و داد مي­گرداند، پس از آن که از جور و بيداد پر شده باشد.

دوره‌هاي زندگي حضرت

زندگي امام مهدي عليه‌السّلام شامل چند دوره‌ي پر فراز و نشيب است:

1- دوره‌ي اختفا: اين دوره از هنگام تولد حضرت (255 ﻫ . ق) تا رحلت امام عسكري عليه‌السّلام (260 ﻫ . ق) است. در مدت اين پنج سال، حضرت در دوران پدر بزرگوار خود زندگي مي‌كردند.

امام عسكري عليه‌السّلام در اين دوره، دو وظيفه‌ي اساسي و حساس را عهده‌دار بودند؛ يكي حفظ فرزندشان از گزند خلفاي عباسي، و ديگري اثبات وجود ايشان و اعلام امامتشان به عنوان امام دوازدهم.

2- دوران غيبت: اين دوران شامل غيبت صغري و غيبت كبري است و از هنگام شهادت امام يازدهم عليه‌السّلام شروع مي‌شود و تا هر زمان كه به اراده‌ي خداوند ظهور كنند، ادامه خواهد يافت.

3- عصر ظهور: پس از طي شدن دوران غيبت و به خواست پروردگار جهان، امام دوازدهم عليه‌السّلام ظهور خواهند فرمود و دنيا را سرشار از خوبي‌ها و زيبايي‌ها خواهند کرد. هيچ‌كس زمان ظهور آن موعود منتظر را نمي‌داند و از امام عصر عليه‌السّلام روايت شده است: «كساني كه براي ظهور، زماني تعيين كنند، دروغ‌گو هستند.»

مهم‌ترين آسيب‌هاي مهدويّت

1- برداشت‌هاي انحرافي از مفهوم انتظار

از آسيب‌هاي مهم در فرهنگ مهدويّت، تفسيرها و برداشت‌هاي نادرست از موضوعات اين فرهنگ اسلامي است. درک و دريافت غلط از مفهوم «انتظار» سبب شده است بعضي گمان کنند که چون اصلاح جهان از فساد به دست امام عصر ^(ع)  خواهد بود، در برابر تباهي‌ها و ناهنجاري‌ها هيچ وظيفه‌اي نداشته و بايد بي‌تفاوت بود و دست روي دست گذاشت چرا که همه چيز بر عهده‌ ايشان است.

اين نوع انتظار، انتظار منفي يا ويران‌گر است که امام خميني ^(ره) در اين‌باره دسته‌هاي مختلفي را برشمرده‌اند:

1- افرادي که انتظار فرج را به نشستن در مسجد، حسينيه، منزل و دعا کردن براي فرج مي‌دانند، اين‌ها مردم صالحي هستند که به تکاليف شرعي خود عمل مي‌کنند لکن به فکر اين نيستند که براي فرج کاري بايد کرد.

2- بعضي ديگر انتظار فرج را اين گونه معنا مي‌کنند که ما به اين‌که در جهان و بر ملت چه مي‌گذرد، کار نداشته باشيم. تنها تکاليف خود را ادا کنيم تا حضرت بيايند و إن شاء الله همه چيز را دنبال کنند.

3- عده‌اي نيز مي‌گويند عالم بايد پر از معصيت بشود تا حضرت بيايند، ما نبايد امر به معروف و نهي از منکر کنيم تا گناه زياد و فرج نزديک شود.

4- يک دسته هم از اين فراتر رفته و مي‌گويند: بايد به گناه دامن زد، بايد مردم را دعوت به گناه کرد تا دنيا پر از ظلم و جور بشود و حضرت تشريف بياورند.

5- افرادي نيز معتقدند که اصلاً هر حکومتي که در زمان غيبت محقق شود، حکومتي باطل و برخلاف اسلام است. اين دسته از افراد به بعضي از روايات موجود در اين زمينه استناد کرده‌اند، مانند روايت زير که ابن اعين از امام باقر ^(ع) نقل کرده است:

«کلُ رايةٍ تُرفعُ قَبل قِيام القَائم عليه‌السّلام طاغوت»؛ «هر پرچمي که قبل از پرچم حضرت قائم ^(ع)  برافراشته شود، صاحب آن طاغوت است.»

در صورتي که منظور از عَلَم در آن روايات، عَلَم مهدوي است نه حکومت اسلامي.

در اين روايت، پرچم‌هايي که به خاطر دعوت به خويشتن برافراشته شود، محکوم به بطلان و غير قابل اطاعت مي‌باشند. اين‌ها قيام‌هايي است که در مقابل حضرت ولي عصر^(ع) واقع شده‌اند و رهبر چنين قيام‌هايي طاغوت است. ولي پرچم‌هايي که در مسير و جهت اهداف امام زمان ^(ع)  باشند، مورد انکار قرار نگرفته‌اند و دعوت آن‌ها به قيام براي در هم شکستن باطل و به دست گرفتن اداره‌ کشور و واگذاري آن به کساني است که در حقيقت، حکومت، حق آنان مي‌باشد، همانند قيام زيد که از سوي امامان معصوم^(ع) مورد تمجيد و تعريف قرار گرفته است.

سستي، بي‌اعتنايي و بي‌توجهي به شرايط جامعه، سر تسليم فرود آوردن در مقابل بدي‌ها و ستم‌ها، بازيچه‌ سياست‌ بازان و منحرفان شدن و مقابله با هر حرکت اصلاحي، همه از نتايج اين ديدگاه در مورد انتظار است. از طرفي اين تفکر تنها شامل آن دسته از افراد نمي‌شود، بلکه خود ما نيز با اعمال به ظاهر ديني خود شامل اين انتظار منفي مي‌شويم، شناخت صحيح از دين نداشتن، امر به معروف و نهي از منکر نکردن و نسبت به مسائل پيرامون خود بي‌تفاوت بودن، ما را از منتظر واقعي بودن دور کرده است.

**در حالي‌که انتظار سازنده يا مثبت، تلاش و حرکت منتظر و زمينه‌سازي براي ظهور حضرت است**

انتظار واقعي، آماده باش و تحصيل آمادگي‌هاي لازم براي رسيدن به اهداف و خواسته‌هاي مورد نظر است. انتظار، تنها يک حالت روحي نيست، بلکه با توجه به رواياتي که آن را «افضل الاعمال» يا «احب الاعمال» مي‌دانند، يک حالت روحي جريان يافته و شکل گرفته‌اي است که از معرفت برخاسته و به اقدام و عمل مي‌انجامد.

ادامه دارد